Maandelijkse archieven: november, 2015

Even uurtje naar buiten: Ross’ Gans bij Hilversum

Zondag 29 november 2015

Gistermiddag vond Ton Holsink een blauwe vorm Ross’ Gans in de Horstermeerpolder, een drooggemalen polder op minder dan een kilometer van de provinciegrens met Noord-Holland vandaan, grofweg tussen Amsterdam en Hilversum. Ton voerde de waarneming in op Waarneming.nl en maakte enkele foto’s, die hij bij de waarneming plaatste. De foto’s lieten niets te wensen over: het was inderdaad een zuivere Ross’ Gans en wel dezelfde mobiele vogel die zich tussen 18 oktober en 13 november in de ruime omgeving van Nijmegen ophield. Uit de vele foto’s blijkt dat die vogel prima in de veren zit, zeker omgeringd is (zie deze foto’s) en dus vrijwel zeker als 9e Ross’ Gans van Nederland aanvaard zal worden (en als 2e blauwe vorm, na een vogel op Schiermonnikoog). Voor mij is het alweer ruim 5 jaar geleden dat ik deze zeer zeldzame Nearctische ganzensoort zag: op 9 oktober 2009 zag ik het bekende groepje van 4 op Texel en het daaropvolgende voorjaar (op 5 mei) zat een van de vogels uit diezelfde groep in de Ezumakeeg in het Lauwersmeergebied. Tijd voor een nieuwe waarneming dus.

Ondanks dat voor vandaag slecht weer is afgegeven (wat dat betreft worden we niet teleurgesteld met harde wind en veel regen), rijden we vroeg in de middag toch naar het Gooi om de gans te twitchen. Eenmaal op de goede plek aangekomen, is deze dwaalgast gauw gevonden: de Ross’ Gans zit tussen een kleine 100 Grauwe en Kolganzen en samen met onder andere André Prins, Arno Meijer, Sven Valkenburg en Frank van Duivenvoorde kunnen we de gans op zo’n 100 meter prima bekijken. Dat duurt helaas niet lang, want binnen vijf minuten komt de boer geïrriteerd naar ons gelopen dat ‘ie er niet van gediend is dat er zoveel man op z’n erf staan en dirigeert ons van zijn land af. Jammer, want vanaf de weg zit de vogel zo ver dat ‘ie bijna niet te doen is. Vele medevogelaars vertrekken, maar Frank en ik praten nog even met de boer en mogen nog 5 minuutjes vanaf zijn land kijken (in die vijf minuten kunnen we de vogel tegen de verwachting in echter niet meer terugvinden).

Teleurgesteld kiezen we ervoor om deze omgeving te verlaten en richting Waverhoek te rijden, om de tweede zeldzame ganzensoort op de daglijst te kunnen zetten. De gekleurringde Dwerggans die hier al even zit, kunnen we vanaf de parkeerplaats zo gauw echter niet vinden en de harde wind en dreigende bewolking maken het ook niet aangenaam op. Daarom kiezen we er niet voor om ervoor om het gebied in te gaan, maar om een punt achter deze korte vogeldag te zetten. Misschien zit de beide ganzensoorten er volgende week nog wel en kunnen we een tweede poging doen om ze (wat beter) te zien. Misschien zit de Ross’ Gans dan wél in de provincie Utrecht, en dan ook nog in de regio… 😉

Eerste kennismaking met Terschelling is een goede

Zondag 15 november 2015

Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om naar Terschelling af te reizen, voor de op vrijdag door Jacob Jan de Vries gevonden Woestijngrasmus. De afstand en het feit dat eilandtwitches van één dag (beter gezegd: enkele uren) mij te gortig zijn, doen mij besluiten deze vogel over te slaan, ook al is het pas de derde voor Nederland (de laatste werd in mijn geboortejaar 1994 gezien). In mijn vogelcarrière zou er vast nog wel eentje volgen die op een beter bereikbare plek zit. Echter, de berichten van gisteren dat de vogel zelfs over schoenen van de vogelaars liep, de fantastische foto’s, aanmoedigingen via de Whatsapp en Facebook om toch maar te gaan en het feit dat we met Edwin Schuller kunnen meerijden, brachten Frank en mij toch op een andere gedachte.

En dus word ik om 7 uur gewekt door de wekker; een klein anderhalf uur later worden we bij de Jaarbeurs, Utrecht opgepikt door Edwin. Met z’n vieren (ook Hans Peterse voegt zich bij ons) rijden we richting Harlingen, om vanaf daar de snelboot naar Terschelling te nemen. Op de Afsluitdijk volgt eindelijk dat gehoopte en geruststellende bericht: de vogel is teruggevonden. Een hele opluchting. De wachtruimte van Rederij Doeksen zit al vol met vogelaars. Na een voorspoedige boottocht van ruim 45 minuten (toch even wennen als je de korte en rustige boottochten naar Texel gewend bent) komen we rond 11.15 uur aan. In een stoet lopen we richting de jachthaven, waar de vogel moet zitten. Een tochtje van nog geen kilometer, maar toch voelt het als een eeuwigheid. Als we op de plek aankomen, is het intussen zachtjes gaan regenen. De vogel is al in beeld, dus het is aanschuiven. Binnen een halve minuut zie ik de Woestijngrasmus foerageren in een perkje, de vogel is binnen! Een nogal verregend vogeltje, zoals ook te zien is op de vele foto’s (zoals deze van Herman Bouman).

_twitchers1

Deel van de 10-tallen twitchers. De vogel zit hier tegen de zwarte rand van dit perkje aan, op enkele decimeters.

_twitchers2

Deel van de 10-tallen twitchers.

Een halfuur lang zien we deze dwaalgast van Centraal-Aziatische herkomst, die geregeld een stukje over het werkterrein vliegt, op fantastische wijze: de grasmus zit bijna constant op minder dan enkele meters, trekt zich helemaal niets aan van de 10-tallen vogelaars en hipt geregeld op enkele centimeters (ja echt, centimeters!) van de vele bewonderaars langs. Dit is waarschijnlijk zijn eerste kennismaking met de mens. Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt in mijn leven, onwerkelijk! De vogel geeft het begrip tam een nieuwe dimensie. Als de vogel wegvliegt, maakt zijn tamheid het trouwens nog verrassend lastig om hem terug te vinden.

Om iets na 12’en neemt het aantal vogelaars ineens snel af, blijkbaar heeft bijna iedereen de boot terug van 12.30 uur geboekt. We nemen ook afscheid van onze medereisgenoot Hans, die ook deze boot naar het vasteland neemt. Slechts zo’n 15 man blijft over en die worden niet teleurgesteld met opnieuw een fantastische show van deze grasmus. Opvallend hoe snel de vogel ‘opdroogt’ in een tijdbestek van nog geen uur tijd. Ook nu blinkt de vogel uit in tamheid (hij ‘poort’ zelfs meerdere mensen). Ondanks dat het inmiddels droog is en de afstand zo klein is, lukt het me helaas niet om de vogel fatsoenlijk op de foto te krijgen. Daarvoor is de vogel te beweeglijk en is mijn cameraatje (en mobiel) compleet ongeschikt. Gelukkig zijn er genoeg fotografen aanwezig die de vogel fan-tas-tisch vastleggen, dus beperk ik me tot het uitgebreid bekijken van de vogel. Ook geen straf natuurlijk. Zo kan ik, als de vogel op nog geen 10 centimeter langs mijn schoen hipt, zelfs met het blote oog de donkere schachten op de tertials zien; een kenmerk die op deze soort wijst en een Afrikaanse Woestijngrasmus uitsluit. Een leuke bijvangst is een Zeekoet die vlak naast de kade zwemt.

Woestijngrasmus – Asian Desert Warbler (foto: Edwin Schuller)

Woestijngrasmus – Asian Desert Warbler (foto: Edwin Schuller)

Rond drie uur nemen we afscheid van de andere vogelaars en de vogel en lopen we op ons gemak terug richting de boot. Dankzij een omboeking kunnen we nog net op de (snelle) boot van 16.15 uur in plaats van die (2 uur durende) van 17.30 uur. Rond kwart voor 7 komen we aan in Utrecht en zet Edwin ons af op station Utrecht Centraal en een half uur later zijn we thuis, na een lange dag die ik zeker niet had willen missen. En dus kunnen we concluderen dat onze eerste keer op Terschelling een zeer geslaagde keer is geweest. Bovendien is dit alweer mijn derde nieuwe soort dit weekend (na de Vaal Stormvogeltjes en het Stormvogeltje van gisteren) van de in totaal 8 nieuwe dit jaar.

Met dank aan Edwin voor de bovenstaande foto’s van de vogel (meer hier) en natuurlijk het gezelschap.

Fantastische zeetrek langs Savoy, met als kers op de taart een Stormvogeltje!

Zaterdag 14 november 2015

Gezien de windvoorspellingen (West 6) staan Sander Haak en ik vanochtend met het eerste licht bij hotel Savoy in Katwijk aan Zee. We zijn echter niet de eersten, want als we de telpost oplopen, hebben Noël Aarts en Sjaak Schilperoort zich net geïnstalleerd. Samen kunnen we in de schemering alvast de eerste zeevogels noteren: zo zien we de eerste Jan-van-Genten en Drieteenmeeuwen van de dag. Het zullen niet de laatste zijn…

Savoy

Foto uit het archief: Hotel Savoy

Iets later arriveren meer vogelaars, waaronder René van Rossum, Johnny van der Zwaag en Arjan van Egmond, en staan we met een kleine tien man over zee te turen. In het eerste uur vliegt er een constante stroom van (hoofdzakelijk adulte) Drieteenmeeuwen en Jan-van-Genten (al is dit volgens de vaste tellers niet eens een ‘constante stroom’ te noemen), uiteindelijk komen de totalen voor de hele dag op 1595 resp. 304 uit. Er vallen ook genoeg krenten te noteren: een Kleine Jager, verschillende Grauwe Pijlstormvogels (waarvan ik er ook eentje kan oppikken) en, tot ons genoegen, meerdere Vaal Stormvogeltjes. De eerste twee exemplaren van laatstgenoemde soort mis ik helaas nog, maar bij het derde exemplaar is het dan toch nog raak. Later in het uur volgen er nog zeker 2 exemplaren van deze fantastische soort. Eindelijk heb ik dan toch een Vaaltje, zoals vogelaars deze soort ook wel noemen, gezien! Tot vandaag was dit namelijk mijn grootste schaamsoort (ik zit veel te weinig aan zee).

De uren daarna valt het wat stil, maar toch zien we nog wel enkele noemenswaardige soorten: zeker 4 Dwergmeeuwen (vooral adulten, maar ook een 1kj) vliegen door de branding en een Grote Jager bakkeleit wat met een juveniele grotere meeuw en zelfs met een Jan-van-Gent. Het absolute hoogtepunt van de dag laat op zich wachten tot iets voor 10 uur: het is René die op een uurtje of 2 een klein zwart vogeltje oppikt die enigszins tp lijkt te zijn. Een zwaluw? Een Vaaltje? Nee, na enige discussie blijkt het een Stormvogeltje te zijn! Het vogeltje, niet veel groter dan een zwaluw, vliegt weliswaar op afstand, maar alsnog zijn de kenmerken die op deze soort wijzen (iets kleiner dan Vaaltje, zwartere basiskleur, stuk compacter – minder langvleugelig), goed te zien.

Rond 11.15 houden Sander en ik het voor gezien en reizen we met een zeer tevreden gevoel (en beiden met twee nieuwe soorten) terug naar Woerden. Zie hier voor de totalen van de dag.