Eerste kennismaking met Terschelling is een goede

Zondag 15 november 2015

Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om naar Terschelling af te reizen, voor de op vrijdag door Jacob Jan de Vries gevonden Woestijngrasmus. De afstand en het feit dat eilandtwitches van één dag (beter gezegd: enkele uren) mij te gortig zijn, doen mij besluiten deze vogel over te slaan, ook al is het pas de derde voor Nederland (de laatste werd in mijn geboortejaar 1994 gezien). In mijn vogelcarrière zou er vast nog wel eentje volgen die op een beter bereikbare plek zit. Echter, de berichten van gisteren dat de vogel zelfs over schoenen van de vogelaars liep, de fantastische foto’s, aanmoedigingen via de Whatsapp en Facebook om toch maar te gaan en het feit dat we met Edwin Schuller kunnen meerijden, brachten Frank en mij toch op een andere gedachte.

En dus word ik om 7 uur gewekt door de wekker; een klein anderhalf uur later worden we bij de Jaarbeurs, Utrecht opgepikt door Edwin. Met z’n vieren (ook Hans Peterse voegt zich bij ons) rijden we richting Harlingen, om vanaf daar de snelboot naar Terschelling te nemen. Op de Afsluitdijk volgt eindelijk dat gehoopte en geruststellende bericht: de vogel is teruggevonden. Een hele opluchting. De wachtruimte van Rederij Doeksen zit al vol met vogelaars. Na een voorspoedige boottocht van ruim 45 minuten (toch even wennen als je de korte en rustige boottochten naar Texel gewend bent) komen we rond 11.15 uur aan. In een stoet lopen we richting de jachthaven, waar de vogel moet zitten. Een tochtje van nog geen kilometer, maar toch voelt het als een eeuwigheid. Als we op de plek aankomen, is het intussen zachtjes gaan regenen. De vogel is al in beeld, dus het is aanschuiven. Binnen een halve minuut zie ik de Woestijngrasmus foerageren in een perkje, de vogel is binnen! Een nogal verregend vogeltje, zoals ook te zien is op de vele foto’s (zoals deze van Herman Bouman).

_twitchers1

Deel van de 10-tallen twitchers. De vogel zit hier tegen de zwarte rand van dit perkje aan, op enkele decimeters.

_twitchers2

Deel van de 10-tallen twitchers.

Een halfuur lang zien we deze dwaalgast van Centraal-Aziatische herkomst, die geregeld een stukje over het werkterrein vliegt, op fantastische wijze: de grasmus zit bijna constant op minder dan enkele meters, trekt zich helemaal niets aan van de 10-tallen vogelaars en hipt geregeld op enkele centimeters (ja echt, centimeters!) van de vele bewonderaars langs. Dit is waarschijnlijk zijn eerste kennismaking met de mens. Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt in mijn leven, onwerkelijk! De vogel geeft het begrip tam een nieuwe dimensie. Als de vogel wegvliegt, maakt zijn tamheid het trouwens nog verrassend lastig om hem terug te vinden.

Om iets na 12’en neemt het aantal vogelaars ineens snel af, blijkbaar heeft bijna iedereen de boot terug van 12.30 uur geboekt. We nemen ook afscheid van onze medereisgenoot Hans, die ook deze boot naar het vasteland neemt. Slechts zo’n 15 man blijft over en die worden niet teleurgesteld met opnieuw een fantastische show van deze grasmus. Opvallend hoe snel de vogel ‘opdroogt’ in een tijdbestek van nog geen uur tijd. Ook nu blinkt de vogel uit in tamheid (hij ‘poort’ zelfs meerdere mensen). Ondanks dat het inmiddels droog is en de afstand zo klein is, lukt het me helaas niet om de vogel fatsoenlijk op de foto te krijgen. Daarvoor is de vogel te beweeglijk en is mijn cameraatje (en mobiel) compleet ongeschikt. Gelukkig zijn er genoeg fotografen aanwezig die de vogel fan-tas-tisch vastleggen, dus beperk ik me tot het uitgebreid bekijken van de vogel. Ook geen straf natuurlijk. Zo kan ik, als de vogel op nog geen 10 centimeter langs mijn schoen hipt, zelfs met het blote oog de donkere schachten op de tertials zien; een kenmerk die op deze soort wijst en een Afrikaanse Woestijngrasmus uitsluit. Een leuke bijvangst is een Zeekoet die vlak naast de kade zwemt.

Woestijngrasmus – Asian Desert Warbler (foto: Edwin Schuller)

Woestijngrasmus – Asian Desert Warbler (foto: Edwin Schuller)

Rond drie uur nemen we afscheid van de andere vogelaars en de vogel en lopen we op ons gemak terug richting de boot. Dankzij een omboeking kunnen we nog net op de (snelle) boot van 16.15 uur in plaats van die (2 uur durende) van 17.30 uur. Rond kwart voor 7 komen we aan in Utrecht en zet Edwin ons af op station Utrecht Centraal en een half uur later zijn we thuis, na een lange dag die ik zeker niet had willen missen. En dus kunnen we concluderen dat onze eerste keer op Terschelling een zeer geslaagde keer is geweest. Bovendien is dit alweer mijn derde nieuwe soort dit weekend (na de Vaal Stormvogeltjes en het Stormvogeltje van gisteren) van de in totaal 8 nieuwe dit jaar.

Met dank aan Edwin voor de bovenstaande foto’s van de vogel (meer hier) en natuurlijk het gezelschap.

Advertenties

2 Reacties

  1. Hoi Robert,
    Ook dit verslag gelezen, leuk samengevat! We spraken elkaar op het haventerrein bij “ons” vogeltje.
    Groet, Jan de Jong

    Like

    1. Bedankt Jan, en leuk om een naam bij een gezicht te hebben!
      Groet,
      Robert

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: