Witkopgors; laatste nieuwe soort van het jaar?

Vrijdag 18 december 2015

In het begin van de maand ontdekte Mariet Verbeek een mannetje Witkopgors bij Arcen in Limburg. De dagen daarna bleek deze Aziatische gorzensoort erg lastig twitchbaar te zijn; de vogel liet zich (áls ie zich al liet zien) vaak maar enkele minuten zien en sommige vogelaars stonden na meerdere pogingen nog steeds met lege handen. Vandaar dat wij besloten om niet naar Noord-Limburg af te reizen, maar op een volgende te wachten. En deze zou snel volgen… Op 15 december fotografeerde Marcel Klootwijk namelijk een erg koude Geelgors zonder gele tinten op een schor bij Wilhelminadorp, Zeeland. Hij zette de foto’s online en wat bleek, het was een vrouwtje / juveniele Witkopgors! De afgelopen twee dagen werd de vogel door velen gezien en goed gefotografeerd. Deze vogel betreft pas 36e Witkopgors voor Nederland, maar pas de 5e deze eeuw.

Vandaag had ik een dag vrij en dus stap ik rond 10’en bij Pascal Wink in de auto. Na een voorspoedige reis parkeren we rond kwart voor 12 bij het schorretje langs de Oosterschelde. Als we de groep vogelaars tegemoet lopen, worden we al gelijk op de Witkopgors gewezen. De vogel foerageert op zaden in het gras tegen het dijktalut aan. Hierdoor is de vogel erg lastig te volgen; geregeld zit de vogel geheel achter graspollen. Na ongeveer 10 minuten vliegt de vogel onverwachts op en verdwijnt al roepend richting een akker ten zuiden van ons. Zoals verwacht kunnen we de vogel hier niet terugvinden. Wel zie ik hier een Kleine Zilverreiger en wat foeragerende Toendrarietganzen.

Binnen een halfuurtje horen we de vogel echter weer roepen en zien we haar weer terug naar het schor vliegen. Hier landt de vogel op een paal, waar alle aanwezigen de vogel korte tijd zeer goed kunnen bekijken. Al snel vliegt zij echter weer op, blijft enkele minuten boven ons vliegen en valt weer in in het hoge gras tegen het dijktalut. Hier kunnen we de vogel aanvankelijk niet terugvinden, maar als ik naar de andere kant van de dijk loop om het stukje vanaf de andere kant te bekijken, krijg ik de vogel vrijwel direct in de telescoop. De volgende anderhalf uur laat de vogel zich bij tijd en wijlen prima bekijken, al zit de vogel nooit helemaal vrij. Vaak is alleen maar de kop en rug te zien. Onderstaand plaatje laat mooi zien hoe lastig te zien de gors was.

_WKG

Witkopgors – Pine Bunting

Omdat we de vogel goed gezien hebben en het pas 2 uur is, bezoeken we andere vogelplekken in de Delta. We beginnen bij het Veerse Meer, waar de aanwezige IJsduikers zich helaas niet laten zien. Wel zien we de nodige Geoorde Futen en zit in het riet een IJsvogel. Vervolgens bezoeken we Neeltje Jans, dat goed is voor 5 Kuifaalscholvers en een Zeekoet. Onze laatste bestemming is de Brouwersdam. Op zee is opmerkelijk rustig, al zien we toch 2 Zeekoeten, 1 Roodhalsfuut en de nodige Kuifduikers, Middelste Zaagbekken, Brilduikers en Eiders. Net ten noorden van de spuisluis zwemt bovendien een mannetje IJseend. Net als ik deze schaarse eendensoort in beeld krijg, duikt hij onder om nooit meer boven te komen…

Tot slot bezoeken we de Grevelingenkant van de dam, waar meerdere Parelduikers gezien zijn. Het duurt even, maar na een kwartiertje zien we op grote afstand (enkele 100en meters) dan toch een duiker zwemmen. De grote afstand en het afnemende licht maken de determinatie (te) lastig (doet toch best wel IJsduikerig aan…), en net als we wat dichterbij zijn gaan zitten, vliegt de vogel op. Tsja…

Hierna rijden we weer teug naar Woerden, en rond 6’en ben ik weer thuis, met een soort rijker.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: